Pozdrowienia od przewodniczącego delegatów

Ojcze Święty,
Eminencje, Ekscelencje,
Drodzy Siostry i Bracia,

Pan Jezus Chrystus nadal okazuje swoją miłość do Kościoła, inspirując w tym historycznym czasie Synodu dla Kościoła synodalnego: komunia, uczestnictwo, misja. W imieniu całego ludu Bożego i nas, zgromadzonych dziś na tym synodalnym zgromadzeniu, przekazuję wam moje najserdeczniejsze braterskie pozdrowienia. Dziękujemy wam, ponieważ celebrując ten synod, dajecie nam radość spotkania i kroczenia razem.

Przybyliśmy po długiej, dwuletniej podróży na XVI Zwyczajne Zgromadzenie Ogólne Synodu Biskupów. Musimy wyznać, Wasza Świątobliwość, że na początku nie było łatwo. Wielu z nas czuło się nieco zdezorientowanych, nie tylko z powodu nowego sposobu, w jaki doświadczyliśmy synodu, ale także dlatego, że synodalność dotyka życia Kościoła, a mówienie o życiu nie jest łatwe.

Podczas poprzednich synodów podążaliśmy znanymi ścieżkami, mieliśmy już przygotowane ogólne wytyczne. Tym razem jednak zgromadzenie synodalne zostało przygotowane przez konsultacje z ludem Bożym, z każdym ochrzczonym, z każdym według jego własnego charyzmatu, w sposób jeszcze bardziej żywy, rzeczywisty i konkretny.

Co więcej, sednem było: wspólne chodzenie, słuchanie i rozeznawanie tego, co mówi nam Duch Święty, bez żadnego planu podróży ani z góry określonej ścieżki. Wspólne odkrywanie, dzień po dniu, drogi naprzód.

Dlatego, choć z jednej strony nie było to łatwe, przygotowanie synodu było fantastycznym doświadczeniem dzięki Duchowi Świętemu, który sprawił, że doświadczyliśmy i żyliśmy synodalnością jeszcze zanim o niej rozmawialiśmy.

Zaczęliśmy na nowo odkrywać znaczenie chodzenia razem, słuchania siebie nawzajem, wspólnej modlitwy, aby rozeznać działanie Ducha Świętego w Kościele i na świecie.

Słuchanie dało nam wtedy łaskę szczerego uznania potrzeby trwałego nawrócenia, przypominając nam, że to nie nasze struktury czy my sami jesteśmy punktem odniesienia, zbawczego działania i dzieła Boga, ale jest nim Chrystus, który poprzez swojego Ducha Świętego uwalnia nas z naszych więzów, lęków, izolacji i daje nam łaskę doświadczenia pełni życia i miłości.

Świat oczekuje od nas świadectwa Chrystusa zmartwychwstałego, świadectwa życia i nadziei. Niech zatem centralne miejsce Chrystusa będzie nicią przewodnią tego Synodu. Niech On będzie Alfą i Omegą naszych dyskusji, niech On będzie światłem oświetlającym nasze obrady, niech On będzie ostatecznym celem wszystkich naszych wysiłków. Tylko w ten sposób Synod osiągnie swoje własne cele.

Dlatego prosimy Pana, który zna nasze serca i potrzeby swojego Kościoła, aby objawił nam swoją świętą wolę, aby dał nam odwagę do wspólnego kroczenia i abyśmy byli gotowi pozwolić Duchowi oczyścić nasze pomysły i ambicje.

Uczmy się od Maryi “Matki Boga i Kościoła”, że jedyną drogą do osiągnięcia naszych celów jest ta wskazana przez Nią, a mianowicie słuchanie Chrystusa i “czynienie wszystkiego, cokolwiek nam powie” (por. J 2, 5). Niech Maryja prowadzi nasze kroki i będzie pośród nas, tak jak była z pierwszymi uczniami.

Dziękuję,

+ Ibrahim I. Sedrak

Patriarcha Aleksandrii katolickich Koptów i przewodniczący Zgromadzenia Patriarchów i Biskupów Egiptu