UROCZYSTE POWITANIE

2 października 2024 r.

Ekscelencja kard. Carlos AGUIAR RETES Arcybiskup Meksyku (Meksyk)

Chciałbym rozpocząć to powitanie od przypomnienia refleksji, którą papież Paweł VI poczynił w swojej pierwszej encyklice „Ecclesiam Suam” w kontekście Soboru Watykańskiego II i która, jak wierzę, jest nadal aktualna w odniesieniu do obecnych wyzwań, przed którymi stoimy, aby osiągnąć Nową Ewangelizację, wskazaną przez papieża Jana Pawła II jako niezbędną do przekazywania wiary z nadzieją, radością i skutecznością nowym pokoleniom, a zwłaszcza wszystkim tym, którzy cierpią z powodu nieszczęśliwych konsekwencji nierówności i polaryzacji społecznej, tak powszechnych w wielu naszych krajach.

Papież Paweł VI stwierdził: “Naszą trzecią myślą, i z pewnością także waszą, zrodzoną z dwóch pierwszych już wypowiedzianych, jest myśl o relacjach, jakie Kościół musi teraz nawiązać z otaczającym go światem, pośród którego żyje i działa….. W ten sposób zostaje postawiony tak zwany problem dialogu między Kościołem a współczesnym światem. Jest to problem, który Sobór powinien opisać w jego zakresie i złożoności oraz rozwiązać go, na ile to możliwe, w najlepszy możliwy sposób (Ecclesiam Suam nr 5).

W imieniu obecnych tutaj i wszystkich biskupów, kapłanów, zakonników i zakonnic, osób konsekrowanych i wiernych w ogóle, którzy uczestniczą w procesie synodalnym, który dziś rozpoczyna swój punkt kulminacyjny obecnym XVI Zwyczajnym Zgromadzeniem Ogólnym Synodu Biskupów, wyrażam naszą wdzięczność Ojcu Świętemu Franciszkowi za jego opatrznościowe zwołanie; Dostrzegliśmy bowiem w tym procesie rosnące przebudzenie Kościoła, aby ustanowić synodalność jako właściwy sposób życia, aby wzmocnić braterskie więzi wielkiej rodziny Bożej, pielgrzymującej do Domu Ojca, jako priorytetową podstawę do zadowalającej odpowiedzi na obecne wyzwania naszych czasów.

W szczególności, dzięki większemu uczestnictwu sektorów kościelnych, doceniłem znaczenie wsłuchiwania się w różnorodne i bardzo pozytywne opinie wiernych na temat misji ewangelizacyjnej, jak również jej potrzeb, a także jej bardzo zachęcających owoców, które niewątpliwie umacniają nas, zwłaszcza biskupów, kapłanów i posługujących w duszpasterstwie, abyśmy z większym entuzjazmem i dokładniej kontynuowali nasze obowiązki i połączyli nasze wysiłki w procesie synodalnym, urzeczywistniając to, co Ty, Ojcze Święty, potwierdziłeś w nr. 5 Communicatio Episcopalis: „W ten sposób biskup jest zarówno nauczycielem, jak i uczniem. Jest nauczycielem, gdy obdarzony specjalną pomocą Ducha Świętego, przekazuje wiernym słowo prawdy w imieniu Chrystusa, głowy i pasterza. Ale jest także uczniem kiedy, wiedząc, że każdy ochrzczony został obdarzony Duchem Świętym, słucha głosu Chrystusa mówiącego przez cały Lud Boży, czyniąc go „nieomylnym in credendo”.

Dlatego z wielkim przekonaniem, jako pasterze, musimy kontynuować nasze wysiłki z największą możliwą gorliwością i nadzieją, ponieważ inercja tradycyjnego piramidalnego modelu sprawowania władzy kościelnej na różnych poziomach nadal utrzymuje się w dużej części kapłanów, wiernych, a nawet w niektórych naszych braciach biskupach.

Będziemy kroczyć w tym zaufaniu przez te tygodnie, słuchając Słowa Bożego i słowa naszych braci oraz dzieląc się tym, co Duch Święty w nas zasiewa.

Teraz, gdy zobaczyliśmy korzyści płynące z podróży w kierunku Misyjnego Kościoła Synodalnego i z Bożym błogosławieństwem, pokładajmy naszą mocną nadzieję w pomocy Ducha Świętego. Zawsze pamiętając, że w tym ziemskim życiu nie ma pełni, osiągnięcia są jedynie zachętą, aby nie słabnąć w drodze i wytrwać do końca.

W związku z tym wydaje się właściwe przypomnienie początku encykliki „Spes Salvi”, w której papież Benedykt XVI stwierdza: „ «Odkupienie», zbawienie, zgodnie z wiarą chrześcijańską, nie jest jedynie zwyczajnym wydarzeniem. Odkupienie zostało nam ofiarowane w tym sensie, że została nam dana nadzieja, nadzieja niezawodna, mocą której możemy stawić czoło naszej teraźniejszości: teraźniejszość, nawet uciążliwą, można przeżywać i akceptować, jeśli ma jakiś cel i jeśli tego celu możemy być pewni, jeśli jest to cel tak wielki, że usprawiedliwia trud drogi”.

Rzeczywiście, ufam, że wszyscy obecni, przeżywając proces synodalny od 2021 r., chociaż zauważyliśmy rzeczywiste trudności w odnowie naszych Kościołów partykularnych, dostrzegliśmy, jak zwłaszcza nasi wierni i duszpasterze stali się entuzjastyczni, pełni nadziei, aby osiągnąć braterski, wspierający, pomocniczy Kościół, który jest światłem w trudnych okolicznościach naszej współczesnej epoki.

W ten sposób damy konkretny wyraz temu, co zostało wyrażone w nr 6 Episcopalis Communio: „Także Synod Biskupów powinien stawać się coraz bardziej uprzywilejowanym narzędziem słuchania Ludu Bożego: „Dla ojców synodalnych prośmy Ducha Świętego przede wszystkim o dar słuchania: słuchania Boga, aż po usłyszenie z Nim krzyku ludu; słuchania ludu, aż po odkrycie w nim tego, do czego wzywa nas Bóg”.

Jest zatem bardzo stosowne, aby w tym Zgromadzeniu, które dziś rozpoczynamy, odzyskać świadomość obietnicy Jezusa, który powiedział: „Gdzie dwaj albo trzej zebrani są w imię moje, tam jestem pośród nich”.

Pozwólmy się więc prowadzić Duchowi Świętemu i doświadczmy, jak dobry jest Pan dla tych, którzy Mu ufają!

Niech Bóg w Trójcy Przenajświętszej i Maryja Dziewica, Matka Kościoła, towarzyszą nam w tej drodze!