VI Zwyczajne Zgromadzenie Ogólne Synodu Biskupów

Msza Święta w Bazylice Świętego Piotra w Watykanie

Środa, 16 października 2024 r., godz. 16:00

Homilia kardynała Carlosa Aguiara Retesa

(tłumaczenie automatyczne DeepL)

„Błogosławiony, kto pokłada ufność w Panu”

Tym zdaniem właśnie odpowiedzieliśmy na Słowo Boże, na to, co św. Paweł wskazuje w pierwszym czytaniu, zaczerpniętym z Listu do Galatów: egoistyczny nieporządek człowieka jest przyczyną złych czynów. Ale jak można przezwyciężyć tę skłonność? Ucząc się, jak dać się prowadzić Duchowi Świętemu. Czynimy to poprzez poznawanie Jezusa Chrystusa i składanie, jako dobry uczeń, świadectwa o Jego życiu i naukach.

W ten sposób otrzymamy owoce Ducha Świętego: miłość, radość, pokój, hojność, uprzejmość, dobroć, wierność, łagodność i panowanie nad sobą.

Na tej drodze niewątpliwie zdobędziemy, jak to Jezus ujął w Ewangelii, wolność interweniowania i korygowania tych, którzy zbłądzili, błądzących lub pretensjonalnych, którzy stawiają się za wzór dla innych lub stawiają wymagania, których sami nie spełniają.

Jest rzeczą stosowną, aby przed tym Słowem Bożym umocnić naszą ufność w Bożą pomoc, abyśmy mogli z nadzieją stawić czoła różnym obecnościom i zachowaniom, które zarówno wewnątrz Kościoła, jak i poza nim, krytykują i utrudniają stosowanie życia synodalnego w naszych wspólnotach kościelnych.

Myślę, że warto zadać sobie pytanie, na ile jesteśmy zaangażowani w życie i promowanie synodalności w naszych własnych obszarach odpowiedzialności kościelnej i społecznej.

Z pewnością będziemy mieli oczekiwania uwarunkowane naszymi własnymi kontekstami społecznymi i kościelnymi, ale musimy pamiętać w naszej zwyczajnej modlitwie, że z pewnością nie zabraknie nam pomocy Ducha Świętego w promowaniu naszych konkretnych zadań, na naszej synodalnej drodze i w naszej synodalnej praktyce.

Nie wahajmy się, bracia i siostry, działajmy spójnie, a otrzymamy owoce Ducha Świętego, dostrzegając poprzez nasze spełnienie Bożą interwencję, która często nas zaskoczy, osiągając znacznie więcej niż to, czego po ludzku się spodziewaliśmy.

To duchowe doświadczenie dostrzegania Bożej pomocy w wykonywaniu naszych codziennych obowiązków pozwoli nam dostrzegać dobrodziejstwa Ducha Świętego w innych i zachęcać członków naszych wspólnot, w obliczu zwykłych trudności, jako dobrzy uczniowie, aby nie tracili ducha w drodze.

W ten sposób zyskamy również duchową wolność do interweniowania poprzez braterskie upomnienie, solidarność i szczerą pomoc naszym bliźnim w potrzebie.

W ten sposób rozwiniemy się jako ludzie ufający Panu Jezusowi, którzy wiedzą, jak uniknąć kierowania się światowymi kryteriami i będziemy szczęśliwi – nie miejmy co do tego wątpliwości – jak drzewo zasadzone nad rzeką łaski, które przynosi owoce w swoim czasie i nigdy nie więdnie.

Obyśmy wszyscy doświadczali radości i szczęścia, zawsze ufając Panu Jezusowi, Drodze, Prawdzie i Życiu. Oby tak było!