1 października 2024

CZUWANIE POKUTNE POD PRZEWODNICTWEM PAPIEŻA FRANCISZKA

1 października 2024 r.
Bazylika Świętego Piotra, 18:00 CET

Prośby o przebaczenie

(tłum. automatyczne DeepL)

Kard. Oswald GRACIAS, arcybiskup Bombaju (Indie)

Proszę o przebaczenie Boga Ojca, czując wstyd za grzech braku odwagi, odwagi niezbędnej do poszukiwania pokoju między ludźmi i narodami, w uznaniu nieskończonej godności każdego ludzkiego życia we wszystkich jego fazach, od stanu początkowego do starości, zwłaszcza dzieci, chorych, ubogich, prawa do posiadania pracy, ziemi, domu, rodziny, wspólnoty, w której można żyć w wolności, wartości, jaką jest krajobraz i kultura każdego obszaru planety. Pokój wymaga odwagi: powiedzieć „tak” spotkaniu i „nie” starciu; „tak” poszanowaniu porozumień i „nie” prowokacjom; „tak” szczerości i „nie” dwulicowości. W imieniu wszystkich wiernych proszę o przebaczenie także tych, którzy rodzą się dzisiaj i będą rodzić się po nas, przyszłe pokolenia, które użyczają nam tego świata i które mają prawo żyć w nim pewnego dnia w harmonii i pokoju. Jeszcze poważniejszy jest nasz grzech, jeśli dla usprawiedliwienia wojny i dyskryminacji powołujemy się na imię Boga. Wybacz nam Panie.

Kard. Michael CZERNY, S.I., Prefekt Dykasterii ds. Służby Integralnego Rozwoju Człowieka

Proszę o przebaczenie, czując wstyd za to, co my, wierni, uczyniliśmy, aby przekształcić stworzenie z ogrodu w pustynię, manipulując nim dla własnej przyjemności; i jak wiele nie zrobiliśmy, aby temu zapobiec. Proszę o przebaczenie, czując wstyd, za to, że nie uznaliśmy prawa i godności każdej osoby ludzkiej, dyskryminując ją i wykorzystując – myślę w szczególności o ludach tubylczych – i za to, że byliśmy wspólnikami systemów, które sprzyjały niewolnictwu i kolonializmowi. Proszę o przebaczenie, czując wstyd, za to, że braliśmy i bierzemy udział w globalizacji obojętności wobec tragedii, które dla wielu migrantów przekształcają szlaki morskie i granice między narodami ze szlaków nadziei w szlaki śmierci. Wartość osoby jest zawsze wyższa niż wartość granicy. W tym momencie słyszę głos Boga, który pyta nas wszystkich: „Gdzie jest twój brat, gdzie jest twoja siostra?”. Przebacz nam, Panie.

Kard. Seán Patrick O’MALLEY, O.F.M. Cap., emerytowany arcybiskup metropolita Bostonu (Stany Zjednoczone Ameryki).

Proszę o przebaczenie, czując wstyd, za wszystkie przypadki, w których my, wierni, byliśmy współwinni lub bezpośrednio popełnialiśmy nadużycia sumienia, nadużycia władzy i nadużycia seksualne. Jak wielki wstyd i ból odczuwam, rozważając zwłaszcza nadużycia seksualne wobec nieletnich i osób bezbronnych, nadużycia, które ukradły niewinność i sprofanowały świętość tych, którzy są słabi i bezbronni. Proszę o przebaczenie, czując wstyd, za wszystkie przypadki, w których wykorzystaliśmy stan święceń i życia konsekrowanego, aby popełnić ten straszny grzech, czując się bezpieczni i chronieni, podczas gdy czerpaliśmy diaboliczne korzyści z maluczkich i ubogich. Przebacz nam, Panie.

Kard Kevin Joseph FARRELL, Prefekt Dykasterii ds. Świeckich, Rodziny i Życia 

Proszę o przebaczenie w imieniu wszystkich w Kościele, zwłaszcza nas, mężczyzn, czując wstyd za wszystkie czasy, w których nie uznawaliśmy i nie broniliśmy godności kobiet, za to, że uczyniliśmy je niemymi i sukubami, a nierzadko wykorzystywanymi, zwłaszcza w stanie życia konsekrowanego. Proszę o przebaczenie, czując wstyd za wszystkie chwile, kiedy osądzaliśmy i potępialiśmy, zanim zajęliśmy się słabościami i ranami rodziny Proszę o przebaczenie, czując wstyd, za wszystkie chwile, w których skradliśmy nadzieję i miłość młodym pokoleniom, kiedy nie rozumieliśmy delikatności kroków wzrostu, bólu kształtowania się tożsamości i nie jesteśmy gotowi poświęcić się dla ich prawa do wyrażania talentów i profesjonalizmu poprzez znalezienie godnej pracy i otrzymywanie godziwej pensji. Proszę o przebaczenie, czując wstyd za wszystkie chwile, w których woleliśmy się zemścić, zamiast zaangażować się w dążenie do sprawiedliwości, porzucając tych, którzy popełniają błędy w więzieniach i uciekając się do stosowania kary śmierci. Przebacz nam, Panie.

Kard Víctor Manuel Fernández, Prefekt Dykasterii ds. Nauki Wiary 

Proszę o przebaczenie, czując wstyd za wszystkie chwile, kiedy w Kościele, zwłaszcza my, pasterze, którym powierzono zadanie utwierdzania naszych braci i sióstr w wierze, nie byliśmy w stanie strzec i proponować Ewangelii jako żywego źródła wiecznej nowości, „indoktrynując ją” i ryzykując zredukowanie jej do stosu martwych kamieni, którymi można rzucać w innych. Błagam o przebaczenie, czując wstyd za wszystkie chwile, w których doktrynalnie usprawiedliwialiśmy nieludzkie traktowanie. Proszę o przebaczenie, czując wstyd za to, że nie byliśmy wiarygodnymi świadkami tego, że prawda jest wolna, za to, że przeszkadzaliśmy różnym prawowitym inkulturacjom prawdy Jezusa Chrystusa, który zawsze przemierza drogi historii i życia, aby zostać odnalezionym przez tych, którzy chcą podążać za Nim z wiernością i radością. Proszę o przebaczenie, odczuwając wstyd za działania i zaniechania, które uniemożliwiły i nadal utrudniają ponowne ułożenie w jedności wiary chrześcijańskiej i autentyczne braterstwo wszystkich ludzi. Przebacz nam, Panie.

kard Cristóbal LÓPEZ ROMERO, S.D.B., Arcybiskup Rabatu ( Maroko). 

Proszę o przebaczenie w imieniu wszystkich w Kościele, czując wstyd za to, że odwróciliśmy głowę w drugą stronę przed sakramentem ubogich, woląc ozdobić siebie i ołtarz winnymi kosztownościami, które kradną chleb ludziom. Proszę o przebaczenie, czując wstyd z powodu bezwładu, który powstrzymuje nas od przyjęcia wezwania do bycia ubogim Kościołem ubogich i który sprawia, że ulegamy uwodzeniu władzy i pochlebstwom pierwszych miejsc i tytułów chwały. Proszę o przebaczenie, czując wstyd, kiedy ulegamy pokusie ukrywania się w centrum, chroniąc się w naszych przestrzeniach kościelnych chorych na autoreferencyjność, opierając się wychodzeniu na zewnątrz, zaniedbując misję na peryferiach geograficznych i egzystencjalnych. Wybacz nam, Panie.

Kard. Christoph SCHÖNBORN, O.P., arcybiskup Wiednia (Austria)

Proszę o przebaczenie, czując wstyd za przeszkody, które stawiamy w budowaniu prawdziwie synodalnego, symfonicznego Kościoła, świadomego bycia świętym ludem Bożym, który idzie razem, uznając wspólny chrzest. Proszę o przebaczenie, czując wstyd za wszystkie chwile, w których nie słuchaliśmy Ducha Świętego, woląc słuchać samych siebie, broniąc opinii i ideologii, które szkodzą komunii w Chrystusie wszystkich, oczekiwanej na końcu czasów od Boga. Proszę o przebaczenie, czując wstyd za to, że przekształciliśmy autorytet we władzę, dusząc wielość, nie słuchając ludzi, utrudniając wielu braciom i siostrom uczestnictwo w misji Kościoła, zapominając, że wszyscy jesteśmy powołani w historii, dla wiary w Chrystusa, aby stać się żywymi kamieniami jednej świątyni Świętego. Duchu Święty, przebacz nam.