Treść dokumentu jest opracowana na podstawie materiałów przesłanych do sekretariatu Synodu z dekanatów, grup, wspólnot, ruchów i stowarzyszeń działających na terenie Archidiecezji Szczecińsko-Kamieńskiej oraz pochodzi z wypowiedzi uczestników Forum Synodu. Synteza diecezjalna jak sama nazwa wskazuje nie jest streszczeniem wszystkich przesłanych materiałów pochodzących z prac w grupach ani nie jest zbiorem zagadnień podejmowanych przez grupy czy wypowiedzi w czasie Forum. Zawiera w sobie te elementy i treści, które najczęściej pojawiły się w opracowaniach, oraz które zostały zaszeregowane jako istotne do ich podjęcia i wprowadzenia w życie, bądź kontynuowania. Synteza nie jest dokumentem rewolucyjnym, ale opisuje rzeczywistości już istniejące i dziejące się w życiu Kościoła Szczecińsko-Kamieńskiego. Te liczne rzeczywistości pastoralno-duszpasterskie są świadectwem Kościoła żywego, będącego w drodze, otwartego na odnawiającą moc Ducha Świętego, który prowadzi Kościół poprzez Pasterzy stojących na jego czele, wypełniających prośbę Jezusa Chrystusa, aby iść i głosić Dobrą Nowinę.

„Synodalność stanowi nadzieję dla Kościoła w wielu wymiarach. Jest ona pewną koniecznością w dzisiejszych czasach. Trzeba troszczyć się o jej trwanie przy jednoczesnym poszanowaniu wierności nauce i tradycji wiary” – brzmi jeden z wniosków, jaki znalazł się w syntezie synodalnej przygotowanej przez diecezję bielsko-żywiecką. W podsumowaniu podkreślono, że najważniejszą nowością dla wszystkich uczestników synodalnych spotkań było „wspólne uczenie się jak mówić i dyskutować o Kościele, jak dotykać fundamentalnych kwestii wiary, ale także jak opisywać zwykłe ludzkie doświadczenie”.

NADZIEJE, LĘKI I OBAWY: Zadaniem 16 Synodu Powszechnego ogłoszonego przez papieża Franciszka jest wsłuchanie się, jako cały Lud Boży, w to, co Duch Święty aktualnie mówi do Kościoła. Stąd w pierwszej fazie postępowania synodalnego zainicjowano szeroki
proces konsultacji, w celu zebrania bogactwa doświadczeń przeżywanej synodalności, w jej różnych wyrazach i aspektach, przez zaangażowanie pasterzy i wiernych Kościołów
lokalnych na wszystkich poziomach. Z sytuacją taką mamy do czynienia po raz pierwszy. Zapewne z tego względu wezwanie do konsultacji synodalnych stało spotkało się się z trzema postawami: 1/entuzjazmu i wdzięczności za stworzenie przestrzeni i danie możliwości do
zabrania głosu w Kościele, zwłaszcza przez świeckich. 2/ lęku przed wejściem na drogę synodalną kojarzoną np. z drogą synodalną niemiecką. 3/ obawy czy jako zwykli
chrześcijanie mamy coś do powiedzenia papieżowi i czy głos wiernych będzie w ogóle usłyszany.